Σκάκι στα 57 και 61 δημοτικά σχολεία

Από την επικαιρότητα... Η Αγγελική Φατούρου είναι γειτόνισσα μας και μας τιμά ότι έχει άποψη ως μέλος του Δ.Σ., της ΟΛΜΕ και την υπερασπίζεται με πάθος...

Είναι καλό να μοιραζόμαστε εμπειρίες από άλλα σχολεία... Ιδιαίτερα όταν οι Σύλλογοι Γονέων είναι δραστήριοι και δημιουργικοί. Τα 57 και 61 δημοτικά σχολεία στην 4η Δημοτική Κοινότητα Αθήνας οργανώνουν το Σάββατο 18 Μαΐου 2013 πρωτάθλημα σκακιού.. Ας πάμε με τα παιδιά μας μια βόλτα να το παρακολουθήσουμε...

• Δείτε περισσότερα ΕΔΩ στο Blog της Ένωσης Γονέων

Δοκιμάζεται η συνοχή της κοινωνίας

Αυτό είναι ένα από τα σημειώματα επιστράτευσης με τα οποία καλούνται οι εκπαιδευτικοί στα σχολεία. Κακό το κλίμα στα σχολεία...

Αύριο θα πάρουν τα παιδιά μας το πρόγραμμα των εξετάσεων τους. Σύμφωνα μ' αυτό οι εξετάσεις στα σχολεία ξεκινούν δυο μέρες μετά τις πανελλαδικές εξετάσεις.

Σε κακό κλίμα και με χαμηλή ψυχολογία καθώς οι καθηγητές καλούνται ήδη με υπηρεσιακά σημειώματα, που παίρνουν από αστυνομικούς, να προσέλθουν στα σχολεία τους προκειμένου να παρουσιαστούν στην εργασία τους, παρά τη δεδηλωμένη απόφαση τους για την απεργία.

Είμαστε δίπλα στους καθηγητές μας, ηθικά. Κι απ' την άλλη συμπαραστεκόμαστε στα παιδιά μας που είναι μπροστά σε μια δύσκολη διαδικασία εξετάσεων...

Λέξεις και έννοιες - χειροβομβίδες

Ε δάσκαλε - δε θέλω να λέω ψέματα- είναι δύσκολοι καιροί 
και μπορεί να γίνουν δυσκολότεροι. 
Φύλαξε καλά - ναι πρόσεξέ με καλά σ΄ αυτό- 
σε μια αεροστεγή φιάλη, 
τα πυρομαχικά σου,
λέξεις και έννοιες-χειροβομβίδες σαν αυτές
αξιοπρέπεια - ανθρωπιά - αλληλεγγύη - αντίσταση - αγώνας,
φύλαξε καλά στη μνήμη σου
το δάσος των σκοτωμένων φίλων μας
-τρεφόμαστε ακόμη από αυτούς-
και μοίραζέ τα, με επιμονή και τέχνη,
με λογισμό και με όνειρο,
στους μαθητές σου
με την αποφασιστικότητα
που λιπαίνεται από την σιγουριά
ότι θα την αλλάξουμε τη ζωή
θα την ξαναβάψουμε κατακόκκινη αυτή τη φορά
σαν τη φωτιά που ζεσταίνει τα βλέμματα
σαν τον άνεμο που δροσίζει των ανθρώπων τις καρδιές.
Ναι δάσκαλε αυτό είναι το μέλλον μας
και έτσι θα γίνει.

Χρόνια πολλά μαμά!

Ο Θεός κάλεσε τον πιο αγαπημένο Του άγγελο και του παρουσίασε ένα πρότυπο μητέρας. Στον άγγελο δεν άρεσε αυτό που είδε.
- Εργαστήκατε πολύ, Κύριε, δεν ξέρετε πλέον τι κάνετε, είπε ο άγγελος. Κοιτάξτε! Φιλί ειδικό, που θεραπεύει όλες τις αρρώστιες, έξι ζευγάρια χέρια για να μαγειρεύει, να πλένει, να σιδερώνει, να φροντίζει, να ελέγχει, να καθαρίζει. Δε θα δουλέψει!
- Το πρόβλημα δεν είναι τα χέρια, αντέτεινε ο Θεός. Είναι τα τρία ζευγάρια μάτια που χρειάστηκε να βάλω: ένα, για να βλέπει το παιδί της πίσω από κλειστές πόρτες και να το προστατεύει από ανοιχτά παράθυρα, ένα άλλο, για να το κοιτάζει με αυστηρότητα, όταν πρέπει να του μάθει κάτι ουσιώδες και το τρίτο, για να του δείχνει διαρκώς τρυφερότητα και αγάπη, όση δουλειά κι αν έχει εκείνη!
Ο άγγελος εξέτασε το πρότυπο της μητέρας πιο προσεκτικά.
- Κι αυτό τι είναι;
- Ένας μηχανισμός αυτοθεραπείας. Δε θα έχει χρόνο να αρρωσταίνει, θα πρέπει να ασχολείται με το σύζυγό της, με τα παιδιά, με το σπίτι.
- Νομίζω ότι πρέπει να ξεκουραστείτε λίγο, Κύριε, είπε ο άγγελος. Και να επιστρέψετε στο κλασικό πρότυπο με τα δύο χέρια, τα δύο μάτια, κ.λπ.
Ο Θεός συμφώνησε με τον άγγελο. Αφού ξεκουράστηκε, μεταμόρφωσε τη μητέρα σε κανονική γυναίκα. Εξομολογήθηκε όμως στον άγγελο:
- Χρειάστηκε να της δώσω μια τόσο δυνατή θέληση, ώστε να νομίζει ότι θα έχει έξι χέρια, τρία ζευγάρια μάτια και ικανότητα αυτοθεραπείας. Αλλιώς, δε θα καταφέρει να εκπληρώσει το καθήκον της.
Ο άγγελος την εξέτασε από κοντά. Κατά τη γνώμη του, αυτή τη φορά ο Θεός είχε επιτύχει. Ξαφνικά όμως πρόσεξε ένα λάθος:
- Αδειάζει. Αναρωτιέμαι, Κύριε, μήπως βάλατε ξανά υπερβολικά πολλά πράγματα σε αυτό το πρότυπο μητέρας.
- Δεν αδειάζει. Αυτό ονομάζεται δάκρυ.
- Και σε τι χρησιμεύει;
- Για να δείχνει χαρά, λύπη, απογοήτευση, πόνο, θυμό, ενθουσιασμό.
- Κύριε, είστε μεγαλοφυΐα! αναφώνησε ο άγγελος. Ακριβώς αυτό ήταν που έλειπε, για να συμπληρωθεί το πρότυπο.
Ο Θεός πρόσθεσε με ύφος μελαγχολικό:
- Δεν το έβαλα εγώ. Όταν συναρμολόγησα όλα τα μέρη, το δάκρυ εμφανίστηκε από μόνο του.
Ο άγγελος συγχάρηκε πάλι τον Παντοδύναμο κι έτσι δημιουργήθηκαν οι μητέρες.

• (ΠΑΟΥΛΟ ΚΟΕΛΟ, Και ο Θεός έπλασε τις μητέρες)

Ωχ! Κάποιος έβαλε τις Πανελλαδικές μέσα στην απεργία των καθηγητών!

Λοιπόν επειδή πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί αυτές τις μέρες νομίζω ότι χρειάζεται κι ένα σχόλιο από κάποια που πρόσφατα γλίτωσε από τις Πανελλήνιες και “συμμερίζεται την αγωνία και το άγχος των μαθητών” πολύ περισσότερο από κάθε τηλεμαϊντανό που παριστάνει τον αρμόδιο. Φοιτήτρια επί του παρόντος αλλά και κόρη καθηγήτριας τυχαίνει να έχω κάποιες -ενδιαφέρουσες ελπίζω- εμπειρίες να μοιραστώ.

Θυμάμαι τη μάνα μου νεοδιόριστη να ξενυχτάει για μάθημα κατεύθυνσης Γ’ λυκείου-που δεν ήταν η ειδικότητα της και είχε αναλάβει αναγκαστικά γιατί δεν υπήρχε αρμόδιος καθηγητής-, τρελαμένη από το άγχος «πώς θα τα πω στα παιδάκια να τα καταλάβουν γιατί δεν πάνε και φροντιστήριο»

Θυμάμαι τη μάνα μου να παλεύει να βάλει βαθμούς(«κι αυτό τι καλό παιδάκι που είναι» και «αυτό πόσο έξυπνο και γιατί δεν μου διαβάζει» και «αυτό δεν έγραψε καλά γιατί περνάει το τάδε πρόβλημα στην οικογένεια του») και τελικά να σηκώνεται χαράματα και να ανεβάζει 1 και 2 μονάδες τον καθένα.

Θυμάμαι τη μάνα μου να σκοτώνεται να βρει πρόγραμμα «να πάνε τα παιδιά μια εκδρομή» και δώσ’ του μετά στις φωτογραφίες «και αυτή είναι η Μαρία και αυτός είναι ο Γιάννης» και να ‘χει μια ιστορία για τον καθένα.

Θυμάμαι τη μάνα μου να περνάει ώρες στον υπολογιστή να φτιάξει παρουσιάσεις, να βρει υλικό να ‘ναι το μάθημα πιο ενδιαφέρον, «ν’ αρέσει στα παιδιά, να τους μείνει κάτι».

Θυμάμαι τη μάνα μου να αγοράζει τετράδια στα παιδιά που δεν έχουν λεφτά να πάρουν.

Θυμάμαι τη μάνα μου να ανησυχεί γιατί «ο τάδε μαθητής δεν ήρθε πάλι σήμερα και τι θα κάνουμε με τις απουσίες»

Θυμάμαι τη μάνα μου να καμαρώνει τους μαθητές τις όχι γιατί ‘γραψαν όλοι 20αρια αλλά γιατί «ο τάδε κοίτα πως χορεύει, ο δείνα πόσο καλό ποδόσφαιρο παίζει»

Θυμάμαι τη μάνα μου να προβληματίζεται γιατί «με ‘στειλαν και σε δεύτερο σχολείο και αυξάνονται οι βενζίνες» και «αν με στείλουν σ’ άλλη πόλη ποιος θα πληρώνει τα έξοδα του παιδιού που σπουδάζει μακριά»

Θυμάμαι και τον μαθηματικό μου στο σχολείο να λέει ότι με τα λεφτά που παίρνει πλέον ο μόνος λόγος που κάνει μάθημα είναι γιατί νοιάζεται για μας.

Θυμάμαι και τη φιλόλογο που μου ‘κανε ιστορία γενικής να πασχίζει να μάθουμε 5 πράγματα που κανείς δεν ήθελε ν’ ακούσει γιατί δεν είναι πανελλαδικά εξεταζόμενα.

Θυμάμαι όμως και μένα. Στις πανελλήνιες. Με τα νεύρα μου σπασμένα, να θέλω να σκοτώσω άνθρωπο. Να μην με νοιάζει αν καταλαβαίνω τι γράφω αλλά αν το λέει έτσι το βιβλίο. Ω, δόξα το θεό αν έμαθα κάτι από το σχολείο είναι να γράφω βαθμούς στις εξετάσεις. Και τι εξετάσεις! Μιλάμε για ένα σύστημα που σου καταστρέφει τη ζωή ένα χρόνο (τουλάχιστον). Που διαβάζεις σαν τρελός, που δεν σ’ αφήνει ούτε την 5ημερη να ευχαριστηθείς και τελικά αν γράψεις κάτω από 18,5 σου λέει ότι «απέτυχες»! Και άντε και περνάς στο πανεπιστήμιο. Μετά τι; Δικαιούσαι δωρεάν σίτιση και στέγαση; Θα προλάβεις να πάρεις πτυχίο ή θα σου συγχωνεύσουν τη σχολή «για να σε σώσουν»; Και άντε και το παίρνεις και το πτυχίο. Θα βρεις δουλειά και μάλιστα στο αντικείμενο που σπούδασες; Και άντε και βρήκες και δουλειά. Θα ζεις με 300 ευρώ, χωρίς ασφάλιση, χωρίς άδεια, χωρίς ωράριο, χωρίς εργασιακά δικαιώματα; Καλά να περάσεις. Εγώ δε θα πάρω. Δεν μου κάνει αυτή η ζωή όπως δεν κάνει και στους καθηγητές σου και στους γονείς σου και σε κάθε άνθρωπο που διαθέτει ακόμη αξιοπρέπεια.

Όσο εσένα σε πνίγουν στις πανελλήνιες, πνίγουν την υπόλοιπη κοινωνία στη βία της ανεργίας, της καταπάτησης κάθε δικαιώματος, της εξαθλιωμένης καθημερινότητας, της επιστράτευσης που τόσο εύχεσαι. Επιστρατεύουν τους λιμενικούς και λες καλά κάνουν γιατί πλήττουν το εμπόριο και τον τουρισμό. Επιστρατεύουν τους εργαζομένους του μετρό και λες καλά κάνουν γιατί πλήττουν τις μετακινήσεις. Επιστρατεύουν τα όνειρά σου και τη ζωή σου και λέω καλά κάνουν άμα τους αφήνεις!

Γι’ αυτό κυρίως το κείμενο αυτό απευθύνεται στους πρώην συμμαθητές μου και μέλλοντες συμφοιτητές μου. Για τους άλλους έγραψαν πολλοί και τα ‘παν και καλύτερα από μένα. Αλλά επειδή είστε τα ίδια παιδιά που έβλεπα στο προαύλιο τόσα χρόνια δεν θα μπορούσα να μην σας εκφράσω την πίκρα μου.

Και για να κλείνω με όλα αυτά: θα αφήσω στην άκρη τις περιττές αβρότητες γιατί νομίζω ότι έτσι θα συνεννοηθούμε καλύτερα. Ανοίξτε τα μάτια σας και αφήστε ήσυχους τους καθηγητές σας. Άλλοι σας χαλούν τη ζωή τόσο καιρό.

Χριστίνα Μαυροειδή

Ψέμματα και συκοφαντίες για τα ωράρια και τις συνθήκες εργασίας των εκπαιδευτικών

Το ωράριο εργασίας φτάνει μέχρι τις 30 ώρες, τουλάχιστον, υποχρεωτικά, αλλά στην πράξη μπορεί να υπερβαίνει και τις 40 και περιλαμβάνει ένα πλήθος γραφειοκρατικών εργασιών και καθηκόντων, προκειμένου να λειτουργήσει το σχολείο

Είκοσι πέντε χρόνια μετά την απεργία στις εξετάσεις (7/5–23/6/1988), το υπουργείο Παιδείας με τα νέα εξοντωτικά μέτρα για τη σχολική εκπαίδευση και τα ζωντανά της στοιχεία οδηγεί τους εκπαιδευτικούς σε σύγκρουση. Την ίδια ώρα, τα φιλικά στην κυβέρνηση μέσα μαζικής ενημέρωσης εξαπολύουν τόνους ψεμάτων και συκοφαντιών για τους καθηγητές στην εναγώνια προσπάθειά τους να στρέψουν την κοινή γνώμη εναντίον τους, ποντάροντας στην ενεργοποίηση του κοινωνικού αυτοματισμού και κανιβαλισμού.

Δεν πρόλαβαν οι εκπαιδευτικοί να εκδηλώσουν τις διαθέσεις τους να αγωνιστούν ενάντια στην πολιτική που αφανίζει το δημόσιο σχολείο, τη δουλειά τους και τις ζωές τους και αμέσως έπιασαν δουλειά οι εργολάβοι της παραπλάνησης και συκοφάντησης όσων τολμούν να αντιστέκονται.

Μια ματιά να ρίξει κανείς στις εφημερίδες των τελευταίων ημερών μπορεί να το διαπιστώσει: «Απειλούν τις εισαγωγικές εξετάσεις» ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, «Απεργία στις εξετάσεις-δεν ντρέπονται οι καθηγητές» ΑΡΘΡΟ της Κυριακής, «Γιατί η ΟΛΜΕ παίζει ξανά με τις Πανελλαδικές Εξετάσεις» ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, «Νάρκη της ΟΛΜΕ στις Πανελλαδικές» ΤΟ ΒΗΜΑ, «Σύγκρουση με θύματα τους μαθητές» 6 ΜΕΡΕΣ, «Τρόμος για τις Πανελλαδικές» ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, «Αγωνία για 100.000 υποψήφιους» ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ, «Στον αέρα η απεργία στις Πανελλαδικές» ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, «Απειλούν να τινάξουν στον αέρα τις Πανελλαδικές» ΗΜΕΡΗΣΙΑ κ.λπ.

Αλχημείες του υπουργείου

Το υπουργείο Παιδείας, για να πείσει την κοινή γνώμη ότι οι εκπαιδευτικοί στη χώρα μας εργάζονται λίγο, «δίνει τα ρέστα του» στη διαστρέβλωση των συγκριτικών στοιχείων του χρόνου εργασίας. Είναι γνωστή η αλχημεία του υπουργείου Παιδείας δίνοντας τα στοιχεία στο Δίκτυο Ευρυδίκη να αναφέρει μόνο το καταληκτικό διδακτικό ωράριο των 16 ωρών! Το ίδιο συμβαίνει και στα στοιχεία που έχουν δοθεί στον ΟΟΣΑ.

Στη συνέχεια οι δημοσιογράφοι της αυλής και της οθόνης «ανακαλύπτουν» τους μαθητές «που βρίσκονται στην πιο κρίσιμη φάση της ζωής τους», συμμερίζονται τους γονείς «που αγωνιούν για την τύχη των παιδιών τους», και τραβώντας το νήμα στα άκρα θυμούνται τους «βολεψάκηδες καθηγητές, τους τεμπέληδες, τους ιδιαιτεράκηδες», παρουσιάζοντας τους εκπαιδευτικούς σαν «κοπανατζήδες», «τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας».

Στην πραγματικότητα το διδακτικό ωράριο των καθηγητών στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση αρχίζει από τις 21 ώρες την εβδομάδα και αποκλιμακώνεται ανάλογα με τα χρόνια υπηρεσίας σε 19, 18 και τελικά 16 μετά την εικοσαετία.

Ταυτόχρονα, όμως, το ωράριο εργασίας φτάνει μέχρι τις 30 ώρες, τουλάχιστον, υποχρεωτικά, αλλά στην πράξη μπορεί να υπερβαίνει και τις 40 και περιλαμβάνει ένα πλήθος γραφειοκρατικών εργασιών και καθηκόντων, προκειμένου να λειτουργήσει το σχολείο! Αν συνυπολογίσουμε και την εργασία στο σπίτι, που συνίσταται στην προετοιμασία της διδασκαλίας για την επόμενη μέρα και τη διόρθωση των συχνών γραπτών εργασιών των μαθητών, προκύπτει ένας αυξημένος όγκος ωρών που ξεπερνά, κατά πολύ, το ημερήσιο οκτάωρο!

Σύμφωνα με τον εκπαιδευτικό Γιώργο Καββαδία, μέλος του Κέντρου Μελέτης και Τεκμηρίωσης (ΚΕΜΕΤΕ), ο μέσος όρος διδακτικών ωρών για τους εκπαιδευτικούς των 25 χωρών από τις 27 της Ε.Ε. για την κατώτερη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση (Γυμνάσιο) είναι 19,1 και για αυτούς της ανώτερης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (Λύκειο) είναι 18,4. Στην Ελλάδα, όπου δεν υπάρχει αντίστοιχος διαχωρισμός, ο μέσος όρος διδασκαλίας είναι 18,5, αντίστοιχος του μέσου όρου Ε.Ε. (19,1 και 18,4).

Οσον αφορά τους Ελληνες εκπαιδευτικούς προκύπτει ότι ως προς τον χρόνο εργασίας συνολικά σε ετήσια βάση στο σχολείο είναι 1.170 ώρες για το Γυμνάσιο και το Λύκειο, ο μέσος όρος του ΟΟΣΑ είναι 1.199 για την κατώτερη και 1.166 για την ανώτερη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και για την Ε.Ε./19 είναι 1.133 και 1.108, αντίστοιχα.

Ο μέσος όρος των καθαρών εργάσιμων εβδομάδων για τους εκπαιδευτικούς κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους είναι 38,6 εβδομάδες, ενώ στην Ελλάδα οι εργάσιμες εβδομάδες για τους εκπαιδευτικούς είναι 39, λίγο πάνω από τον μέσο όρο Ε.Ε./27.

Καθεστώς δουλείας

Τι συμβαίνει όμως και ο εκπαιδευτικός κόσμος βρίσκεται στα πρόθυμα έκρηξης; Οπως είναι γνωστό σε όσους αναπνέουν την κιμωλία μέσα στις σχολικές αίθουσες, με μια αιφνιδιαστική ρύθμιση το υπουργείο Παιδείας αυξάνει το ωράριο των καθηγητών, νομοθετεί υποχρεωτικές μεταθέσεις, ενώ τις επόμενες μέρες σχεδιάζει νέες συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων και υπερφόρτωση των σχολικών τμημάτων με 30 μαθητές.

Οι συνέπειες των αλλαγών αυτών είναι τραγικές καθώς σημαίνουν μόνιμη έξοδο 10.000 αναπληρωτών εκπαιδευτικών, αναγκαστικές μετακινήσεις τα επόμενα δύο χρόνια 10.000-15.000 μόνιμων εκπαιδευτικών, απολύσεις εκπαιδευτικών διαφόρων ειδικοτήτων που δεν «χωράνε» στους νέους σχεδιασμούς και μείωση κατά 10.000 των μόνιμων θέσεων εργασίας στη σχολική εκπαίδευση (οργανικών θέσεων) με ανάλογη έξοδο των εκπαιδευτικών που περισσεύουν. Οσοι απομείνουν, θα αναγκαστούν να εργάζονται σε συνθήκες γαλέρας, ενώ την ίδια ώρα πάνω τους θα κινείται απειλητικά το φάντασμα της αργίας και της διαθεσιμότητας.

• Του Χρήστου Κάτσικα, από την Εφημερίδα των Συντακτών.

Για τα παιδιά...

Χθεσινό πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟΣ. Ο καθένας κάνει ότι μπορεί για να προσθέσει στην ανησυχία μας ενόψει εξεταστικής περιόδου...

Και μια γυναίκα που κρατούσε ένα μωρό στην αγκαλιά της είπε: “Μίλησε μας για τα Παιδιά”

Κι εκείνος είπε:

“Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας. Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας για τη ζωή. Έρχονται στη ζωή με τη βοήθεια σας, αλλά όχι από σας. Και, μ' όλο που είναι μαζί σας, δεν ανήκουν σε σας. Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας, όχι όμως και τις ιδέες σας, γιατί αυτά έχουν τις δικές τους ιδέες.

Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους, όχι όμως και την ψυχή τους, γιατί η ψυχή τους κατοικεί στο σπίτι του αύριο, που εσείς δεν μπορείτε να επισκεφτείτε, ούτε στα όνειρα σας. Μπορείτε να προσπαθήσετε να τους μοιάσετε, αλλά μη γυρεύετε να κάνετε αυτά να σας μοιάσουν. Γιατίν η ζωή δεν πηγαίνει προς τα πίσω και δεν σταματά στο χθες.

Εσείς είστε τα τόξα απ' όπου τα παιδιά σας σα ζωντανά βέλη θα τιναχτούν μπροστά. Ο τοξότης βλέπει το σημάδι πάνω στο μονοπάτι του άπειρου και σας λυγίζει με τη δύναμη του, ώστε τα βέλη του να τιναχτούν γοργά και μακριά. Το λύγισμά σας στο χέρι του τοξότη ας είναι για σας χαρά γιατί, όπως αυτός αγαπά τα βέλη που πετούν , έτσι αγαπά και τα τόξα που είναι σταθερά.

(Χαλίλ Γκιμπράλ – “Ο Προφήτης” σελ. 33-34)

• Μοιράστηκε στο σχολείο μας τη μέρα που ήρθαν για ενημέρωση των Γονέων από τις υπεύθυνες του ΚΕΣΥΠ Πατησίων, Αν. Κατσιαφίτου – Γλ. Κιαμίλη.